I. Rys historyczny Sanatorium Rehabilitacyjnego dla Dzieci im. Janusza Korczaka
w Krasnobrodzie.
Budynek, w którym obecnie ma swoją siedzibę Sanatorium przechodził różne koleje dziejów historycznych i jest również nierozerwalnie związany z przeszłością Krasnobrodu. Sanatorium zlokalizowane jest w części Krasnobrodu zwanej od dawna Podzamkiem, w starym majątku dworskim w którego posiadanie wchodzili wszyscy kolejni właściciele Krasnobrodu. Jednymi z pierwszych właścicieli była stara magnacka rodzina Leszczyńskich, którzy zostali posiadaczami Krasnobrodu w pierwszej połowie XVIw, około 1595r majątek został przejęty przed ród Lipskich. Dzięki nim w 1572r Krasnobród otrzymał prawa miejskie. W związku z tym, że byli oni wyznania kalwińskiego ok. 1640r pałac, w którym obecnie znajduje się Zespół Szkół przy Sanatorium, został przekształcony w zbór kalwiński. W 1647r majątek został wykupiony od Adama Lipskiego przez Zamoyskich. Po 1671r nastąpiła kolejna zmiana włodarza, została nim rodzina Tarnowskich, ci odsprzedali Krasnobród wraz z zespołem dworskim Mycewskim. Warto podkreślić, iż za pomoc udzieloną powstańcom styczniowym Krasnobród dekretem carskim został pozbawiony praw miejskich, które na powrót odzyskał dopiero w 1995r. Ostatnimi właścicielami Krasnobrodu w 1880r byli seniorzy rodu Fudakowskich Maria i Kazimierz. Pieczę nad majątkiem sprawowali aż do 1939r.    
    
Pierwsze wzmianki na temat wykorzystania walorów zdrojowych Krasnobrodu datują się na wiek XIX, kiedy to zostało tu założone przez Alfreda Rossego uzdrowisko przeznaczone dla pacjentów chorujących na gruźlicę, odwiedzane zarówno przez kuracjuszy krajowych, jak i zagranicznych. Jako ciekawostkę można podać, że wówczas jedną z metod leczenia tej choroby była kuracja kobylim milekiemlekiem. Jednak z powodu słabych połączeń komunikacyjnych z resztą kraju oraz problemów finansowych zakład leczniczy upadł.
Próby wskrzeszenia ośrodka podjęto przed II wojną światową; w dniu 7 lipca 1934r przy udziale Prezydenta Rzeczpospolitej Ignacego Mościckiego poświecono miejscową szkołę i Sanatorium w „Belfoncie” /położone w lesie odległym ok. 1,5 km od Podzamku/.

W 1939r obiekt został zniszczony na skutek wybuchu złożonej tam broni i amunicji. Po II wojnie światowej w wyniku przeprowadzonej reformy rolnej, majątek dworski Fudakowskich wraz z gruntami został rozparcelowany. Część dóbr rozdzielono pomiędzy okolicznych chłopów, część przejął nowopowstały PGR, reszta gruntów wraz z pałacem, trzema budynkami mieszkalnymi została oddana w użytkowanie Zarządowi Ubezpieczalni Społecznej w Zamościu. Po niezbędnych remontach Zarząd Ubezpieczalni przeznaczył pomieszczenia w budynku głównym na organizowanie kolonii letnich.

W 1949r budynek główny oraz pałac przejęły lokalne władze partyjne, przeznaczając je na pomieszczenia dla szkoły partyjnej. W 1950r park wraz z budynkami przeszedł pod egidę Wojewódzkiego Wydziału Zdrowia w Lublinie, który po przeprowadzeniu gruntownego remontu utworzył Sanatorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci. W tym kształcie placówka funkcjonowała 2 lata, do 1952r, kiedy to została przekształcona na Dom Zdrowia dla Dzieci w Krasnobrodzie. W latach 1954 – 1957 trwały remonty budynków.

Po zakończeniu niezbędnych prac remontowych w 1957r powstało Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci Reumatycznych w Krasnobrodzie. Pierwszym dyrektorem placówki został Józef Barański, sprawował te funkcję do 1967r. Pieczę nad opieką medyczną przebywających na leczeniu dzieci przejęła Klinika Pediatrii przy Akademii Medycznej w Lublinie. Natomiast opiekę organizacyjną – Wojewódzka Przychodnia Matki i Dziecka w Lublinie. Wiosną 1959r wybuchł w budynku głównym groźny pożar, który zniszczył znaczną część pokrycia dachowego. Dzięki ofiarnej pracy pracowników Sanatorium udało się odremontować budynek i 9 lipca 1959r Sanatorium przyjęło pierwsze dzieci na turnus letni.
    Rok 1967 był rokiem przełomowym, została wówczas podjętą decyzja o budowie nowego pawilonu leczniczego na 120 miejsc. Budowa trwała od 1967r do 1971r.
    Po Józefie Barańskim funkcję dyrektora zakładu pełniły następujące osoby: dr Jan Żołyński (1971-1972), Gustaw Sak (1972 – VI 1994), p.o Dyrektora lek. med. Jacek Koziejowski (VI 1994 – XII 1994), p.o. Dyrektora lek. med. Zbigniew Michalski (I 1995 – VI 1995).

    Dnia 30 czerwca 1995r decyzją Wojewody Zamojskiego Stanisława Rapy na stanowisko Dyrektora zakładu powołany został Wiesław Chmielowiec.
 
II. Baza lokalowa

Samodzielne Publiczne Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci im. Janusza Korczaka w Krasnobrodzie zlokalizowane jest w zespole pałacowo – parkowym wpisanym do rejestru zabytków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Baza lokalowa Sanatorium to:

1) XVI – wieczny budynek główny (dawna oficyna), w którym mieści się recepcja, kuchnia, stołówka, szatnia, sale ćwiczeń, sale zajęć pozalekcyjnych, świetlica

2) XVI – wieczny budynek pałacu, w którym zlokalizowany jest Zespół Szkół przy Sanatorium

3) Budynek pawilonu wybudowany w latach 1967 - 1971, modernizowany w latach 2000-2004, trzykondygnacyjny, z pokojami sypialnymi, świetlicami oraz gabinetami zabiegowymi dla dzieci. Oferuje 120 miejsc noclegowych w pokojach 3,4, 6 i 7osobowych – większość pokoi z pełnym węzłem sanitarnym, częśc z umywalkami. Obiekt standardowo przystosowany jest do pobytu osób niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich (winda, podjazdy, poręcze)

4)Budynek przychodni uzdrowiskowej, dwukondygnacyjny. Na I piętrze znajdują  się pokoje sypialne oddziału dla dorosłych. Oferuje 19 miejsc noclegowych, w pokojach 1,2,3,4 osobowych z pełnym węzłem sanitarnym.  Na parterze baza zabiegowa dla dorosłych oraz przychodnia dla pacjentów ambulatoryjnych